Zwiększa się panel zastosowań praktycznych oznaczania stężenia lekkich łańcuchów neurofilamentów (NfL) w płynach ustrojowych. Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące bieżącej wiedzy i praktyki klinicznej w tym zakresie:
- są ekskluzywnie syntetyzowane w komórkach ośrodkowego układu nerwowego, wzrost ich stężenia we krwi jest specyficznym markerem uszkodzenia tych komórek;
- znalazły zastosowanie w rozpoznawaniu (kryteriach diagnostycznych) stwardnienia rozsianego;
- znalazły zastosowanie w rozpoznawaniu (kryteriach diagnostycznych) choroby Alzheimera;
- znalazły zastosowanie w badaniach przesiewowych rdzeniowego zaniku mięśni.
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego E
wg wytycznychNfL to ogólny, nieswoisty marker uszkodzenia neuroaksonalnego, dotąd niewłączony formalnie do kryteriów diagnostycznych SM, AD ani do badań przesiewowych SMA.
Pełne wyjaśnienie ›
Żadne z przedstawionych stwierdzeń nie odzwierciedla aktualnego stanu wiedzy — lekkie łańcuchy neurofilamentów nie są syntetyzowane wyłącznie w komórkach ośrodkowego układu nerwowego, gdyż występują też w aksonach obwodowego układu nerwowego, przez co ich podwyższone stężenie we krwi jest ogólnym, nieswoistym markerem uszkodzenia neuroaksonalnego, a nie swoistym markerem konkretnej choroby. Nie zostały też dotąd formalnie włączone do kryteriów diagnostycznych stwardnienia rozsianego ani choroby Alzheimera, ani do badań przesiewowych noworodków w kierunku rdzeniowego zaniku mięśni, mimo rosnącego zastosowania jako biomarker prognostyczny i monitorujący aktywność choroby.
Dlaczego nieProgram specjalizacji w dziedzinie neurologii, 2023, CMKP
Draft: claude-sonnet 2026-09-22