Do poradni pneumonologicznej zgłasza się 36-letnia kobieta lecząca się od 5 lat na astmę współistniejącą z przewlekłym zapaleniem zatok przynosowych i polipami nosa. Aktualnie leczona jest terapią trójskładnikową - beklometazonem w wysokiej dawce, formoterolem i glikopironium. Prawidłowo używa inhalatora i stosuje się do zaleceń terapeutycznych. Pomimo optymalnego leczenia w ubiegłym roku odnotowano 4 zaostrzenia astmy. W morfologii krwi obwodowej stężenie eozynofilów wynosiło 520 kom/µL. W spirometrii obserwowano FEV1 1,82 L (z-score -3.8), FVC 4,12 L (z-score -0.16), FEV1/FVC 53,26% (z-score -4,13). Które postępowanie farmakologiczne będzie u tej chorej najwłaściwsze?
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego E
wg wytycznychCiężka astma eozynofilowa z eozynofilią powyżej progu to wskazanie do leku anty-IL-5, takiego jak reslizumab.
Pełne wyjaśnienie ›
U chorej z ciężką, niekontrolowaną astmą mimo optymalnego leczenia trójskładnikowego, z eozynofilią obwodową 520 kom/µl i częstymi zaostrzeniami, najwłaściwszym postępowaniem jest włączenie reslizumabu - leku biologicznego celowanego w interleukinę 5, skutecznego w ciężkiej astmie eozynofilowej przy spełnionym progu liczby eozynofilów.
Dlaczego nieGlobal Strategy for Asthma Management and Prevention (GINA), 2025, leczenie biologiczne ciężkiej astmy eozynofilowej
Draft: claude-sonnet 2026-10-01