U 72-letniego mężczyzny z otyłością, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2, przewlekłym zespołem wieńcowym, po PCI GPZ z implantacją stentu DES przed dwoma laty, z przewlekłą niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF 38%) aktualnie w I klasie NYHA oraz napadowym migotaniem przedsionków, optymalne postępowanie farmakologiczne zawiera połączenie następujących leków:
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego D
wg wytycznychOptymalne leczenie HFrEF obejmuje tzw. cztery filary: ARNI/ACEI, beta-bloker, MRA oraz inhibitor SGLT2 (flozynę), bez rutynowego dokładania ASA u stabilnych pacjentów po przebytej angioplastyce sprzed lat.
Pełne wyjaśnienie ›
U pacjenta z HFrEF (LVEF 38%) i migotaniem przedsionków optymalne leczenie farmakologiczne niewydolności serca opiera się na tzw. 'fantastycznej czwórce': ARNI (lub ACEI/ARB), beta-bloker (np. bisoprolol), antagonista receptorów mineralokortykoidowych (eplerenon) oraz flozyna (empagliflozyna lub dapagliflozyna). Ponadto z powodu napadowego migotania przedsionków i czynników ryzyka wskazane jest leczenie przeciwkrzepliwe DOAC (apiksaban). Kwas acetylosalicylowy (ASA) nie jest zalecany w monoterapii ani w skojarzeniu z DOAC u tego chorego bez świeżego epizodu wieńcowego w ostatnich 12 miesiącach, a digoksyna nie jest lekiem pierwszego wyboru.
Dlaczego nieWytyczne ESC dotyczące niewydolności serca, 2021, European Society of Cardiology
Draft: gemini-flash-lite-latest 2026-09-09