W leczeniu ciężkiego pneumocystozowego zapalenia płuc (PJP) u osób z HIV:
- trimetoprim/sulfametoksazol (TMP/SMX) pozostaje leczeniem pierwszego wyboru, ale w przypadku nietolerancji można zastosować kombinację klindamycyny z prymachiną;
- stosowanie glikokortykosteroidów zalecane jest wyłącznie u pacjentów z liczbą CD4 <100 kom./μl;
- podanie TMP/SMX drogą dożylną w dawce 120 mg/kg/dobę (TMP 20 mg, SMX 100 mg) jest standardem leczenia;
- zmiany aktywności dehydrogenazy mleczanowej w surowicy mogą stanowić marker skuteczności leczenia PJP.
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego C
wg wytycznychWedług klucza CEM w ciężkim PJP u osób z HIV lekiem pierwszego wyboru jest TMP/SMX, także dożylnie w dawce 120 mg/kg/dobę.
Pełne wyjaśnienie ›
Klucz CEM wskazuje pozycje 1 i 3: w leczeniu ciężkiego pneumocystozowego zapalenia płuc kotrimoksazol (TMP/SMX) pozostaje leczeniem pierwszego wyboru, a przy nietolerancji można zastosować klindamycynę z prymachiną; standardem jest też dożylne podanie TMP/SMX w dawce 120 mg/kg/dobę (TMP 20 mg, SMX 100 mg). Stwierdzenia 2 i 4 klucz uznaje za nieprawdziwe: wskazanie do glikokortykosteroidów nie wynika wyłącznie z liczby CD4, a zmiany aktywności dehydrogenazy mleczanowej nie są w kluczu uznane za marker skuteczności leczenia.
Dlaczego nieProgram specjalizacji w dziedzinie chorób zakaźnych (CMKP 2023), pneumocystozowe zapalenie płuc u osób zakażonych HIV: leczenie
Draft: claude-sonnet-5-5 2026-10-22