Wskaż prawdziwe stwierdzenia:
- u osób z przeciwciałami anty TIF-1Ɣ często stwierdza się rozległe zmiany zapalne i rumieniowe skóry, zwłaszcza w okolicach eksponowanych na światło i relatywnie łagodne dolegliwości ze strony mięśni, u tych chorych częstym objawem jest rumień na podniebieniu zwany „plamą owalną” (ovoid patch);
- swoistymi dla miopatii zapalnych autoprzeciwciałami są anty-Jo-1 i anty-Mi-2, ich relatywnie niska częstość występowania sprawia, że są mało przydatne klinicznie;
- do charakterystycznych dla twardziny ograniczonej (morphea) przeciwciał zalicza się przeciwciała skierowane przeciwko alfa-fodrynie, tj. białku wiążącemu aktynę;
- przeciwciała anty-SSA/Ro i SSB/La występują u większości chorych na podostrą skórną postać tocznia, ale nie są typowe dla zespołu Sjögrena;
- przeciwciała ANA występują w przebiegu twardziny układowej u mniej niż 80% chorych.
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Uwagi zgłoszone na stronie CEM: Uwaga 1: Zgodnie z obowiązującą literaturą— Dermatologia J. Bolognia punkt 2 jest niepoprawny. Przeciwciała te relatywnie często występują w porównaniu do innych przeciwciał w tych chorobach i można rokować na ich podstawie przebieg choroby. Tom 2 strona 38— tabela 42.4
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego B
wg wytycznychAnty-Jo-1 i anty-Mi-2 to nie rzadkie ciekawostki - to najczęstsze przeciwciała definiujące konkretne fenotypy kliniczne miopatii zapalnych.
Wyjaśnienie kwestionuje Klucz CEM: Klucz uznaje stwierdzenie 2 za prawdziwe w całości, jednak jego druga część budzi wątpliwość merytoryczną: anty-Jo-1 i anty-Mi-2 należą w istocie do najczęściej wykrywanych przeciwciał swoistych dla miopatii zapalnych - anty-Jo-1 jest najczęstszym przeciwciałem definiującym zespół antysyntetazowy, a anty-Mi-2 to klasyczny marker klasycznej postaci zapalenia skórno-mięśniowego, wiążący się ze stosunkowo dobrym rokowaniem. Oba są klinicznie bardzo przydatne, ponieważ definiują odrębne fenotypy kliniczne i pozwalają rokować przebieg choroby, a nie „mało przydatne z powodu niskiej częstości”. Pozostawiamy odpowiedź B zgodną z kluczem CEM, ale sygnalizujemy tę rozbieżność.
Pełne wyjaśnienie ›
Klucz CEM wskazuje jako prawdziwe stwierdzenia 1 i 2. Stwierdzenie 1 trafnie opisuje obraz kliniczny towarzyszący przeciwciałom anty-TIF-1γ: rozległe, nasilone zmiany rumieniowo-zapalne skóry w okolicach fotoeksponowanych, relatywnie łagodne objawy mięśniowe oraz charakterystyczny rumień podniebienia, tzw. „ovoid palatal patch”.
Dlaczego nieKryteria klasyfikacyjne ACR/EULAR dla idiopatycznych miopatii zapalnych, 2017, przeciwciała miopatia-swoiste i ich znaczenie kliniczne
Draft: claude-sonnet 2026-09-30