26-letni pacjent od 2 lat chorujący na cukrzycę, zgłosił się na kolejną wizytę z powodu utrzymującej się hiperglikemii. W chwili rozpoznania masa ciała 146 kg, zastosowana metformina w zwiększanych sukcesywnie dawkach. Następnie dołączony pioglitazon. Postępująca redukcja masy ciała, w sumie około 40 kg. Pomimo tego utrzymująca się hiperglikemia. Dalsze postępowanie powinno obejmować zastosowanie:
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego E
wg wytycznychGdy hiperglikemia nie ustępuje mimo utraty 40 kg, problemem jest już niedobór insuliny, nie insulinooporność — trzeba ją podać.
Pełne wyjaśnienie ›
U młodego chorego z otyłością wyjściową (146 kg), leczonego sukcesywnie zwiększanymi dawkami metforminy i następnie pioglitazonu, który uzyskał znaczną redukcję masy ciała (ok. 40 kg), ale nadal ma utrzymującą się hiperglikemię, dalsze postępowanie powinno obejmować intensywną insulinoterapię — mimo istotnej redukcji insulinooporności wynikającej z utraty masy ciała, utrzymująca się hiperglikemia wskazuje na znaczne wyczerpanie rezerwy wydzielniczej komórek beta, wymagające substytucji insuliną, a nie kolejnego leku doustnego czy inkretynowego.
Dlaczego nieZalecenia kliniczne PTD dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę, 2024, PTD
Draft: claude-sonnet 2026-09-30