64-letni, otyły pacjent (BMI 33,2 kg/m2) z wieloletnią cukrzycą typu 2, leczony obecnie metforminą w dawce 2x 1000 mg oraz sitagliptyną 1x 100 mg zgłosił się ze skierowaniem od lekarza POZ na konsultację w ramach opieki koordynowanej. W dostarczonych badaniach HbA1c 7,6%, obniżony eGFR w klasie G3a, ACR 145 mg/g, stężenie sodu 140 mmol/l, potasu 5,0 mmol/l, NT-proBNP 643 pg/ml. U tego pacjenta należy:
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego C
wg wytycznychŁączenie inhibitora DPP-4 z agonistą GLP-1 nie ma sensu farmakologicznego — oba działają na tę samą oś inkretynową, więc jeden zastępuje drugi, a nie go uzupełnia.
Pełne wyjaśnienie ›
U otyłego pacjenta z wieloletnią cukrzycą typu 2, znacznie nasiloną albuminurią (ACR 145 mg/g) i podwyższonym NT-proBNP wskazującym na obciążenie sercowe zasadne jest dołączenie inhibitora SGLT-2 (dapagliflozyny lub empagliflozyny) oraz semaglutydu w iniekcji celem redukcji ryzyka sercowo-nerkowego i dalszej poprawy kontroli glikemii, a jednoczesne łączenie inhibitora DPP-4 (sitagliptyny) z agonistą GLP-1 nie przynosi dodatkowej korzyści, bo oba działają przez oś inkretynową, dlatego sitagliptynę należy odstawić.
Dlaczego nieZalecenia kliniczne PTD dotyczące postępowania u chorych na cukrzycę — holistyczne podejście do redukcji ryzyka sercowo-nerkowego, 2025, PTD
Draft: claude-sonnet 2026-09-30