U pacjenta z cukrzycą typu 2 leczonego metforminą, sitagliptyną, glimepirydem, empagliflozyną i dulaglutydem, w ostatnim okresie odnotowano szybki postęp przewlekłej choroby nerek. Który z leków będzie mógł być najdłużej stosowany w miarę pogarszania się filtracji kłębuszkowej, tj. aż do wdrożenia terapii nerkozastępczej?
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego E
wg wytycznychFlozyna i agonista GLP-1 jadą z pacjentem najdłużej -- aż do progu dializy, w przeciwieństwie do metforminy i sulfonylomocznika.
Pełne wyjaśnienie ›
Zarówno inhibitor SGLT2 (empagliflozyna), jak i agonista receptora GLP-1 (dulaglutyd) mogą być bezpiecznie kontynuowane w miarę pogarszania się filtracji kłębuszkowej, praktycznie aż do wdrożenia terapii nerkozastępczej -- obie grupy leków zachowują korzystny profil bezpieczeństwa i udowodnione działanie kardio-nefroprotekcyjne również przy niskim eGFR, w przeciwieństwie do metforminy (odstawianej przy eGFR poniżej 30) i glimepirydu (kumulującego się i zwiększającego ryzyko hipoglikemii).
Dlaczego nieKDIGO Clinical Practice Guideline -- kontynuacja leków przeciwhiperglikemicznych w zaawansowanej przewlekłej chorobie nerek, 2024, KDIGO
Draft: claude-sonnet 2026-09-30