U 75-letniej kobiety w ciągu ostatnich 6 miesięcy ujawniło się uogólnione spowolnienie ruchowe. Na tej podstawie rozpoznano chorobę Parkinsona i zalecono terapię lewodopą w dawce dobowej 300 mg. W ciągu kolejnego roku doszło do szybkiego, w ocenie rodziny, narastania objawów niesprawności ruchowej, zwłaszcza w odniesieniu do chodu. Pojawiły się przymrożenia przy zmianie kierunku ruchu oraz upadki. Pomimo zwiększenia dawki lewodopy do 1000 mg/dobę nie obserwowano żadnej poprawy. Dodatkowo rodzina zgłosiła pojawienie się u chorej zaburzeń zachowania z dominującymi na zmianę apatią i impulsywnością. Chora zaniedbała też swój wygląd, często widać resztki jedzenia na odzieży w okolicy dekoltu. W kierunku którego z rozpoznań powinno się zweryfikować diagnozę:
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego C
wg wytycznychWczesne upadki i brak odpowiedzi na wysokie dawki lewodopy sugerują zespół Richardsona, a nie chorobę Parkinsona.
Pełne wyjaśnienie ›
Szybko narastająca niesprawność ruchowa z wczesnymi upadkami, przymrożeniami przy zmianie kierunku chodu, brakiem odpowiedzi na wysokie dawki lewodopy oraz zaburzeniami behawioralnymi i zaniedbaniem higieny sugeruje zespół Richardsona, czyli wariant postępującego porażenia nadjądrowego, w którym wczesne upadki i słaba reakcja na leczenie dopaminergiczne są cechami charakterystycznymi. Ten obraz odróżnia zespół Richardsona od typowej choroby Parkinsona, w której odpowiedź na lewodopę jest zwykle dobra.
Dlaczego nieProgram specjalizacji w dziedzinie neurologii, 2023, CMKP
Draft: claude-sonnet 2026-09-22