PES · Neurologia · wiosna 2026 · pytanie 107

U 50-letniego mężczyzny postawiono rozpoznanie rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Deficyty neurologiczne nawracają u pacjenta od około 3 lat, a w ostatnim roku wystąpiły u niego 2 zaostrzenia choroby pod postacią odpowiednio: zaburzeń czucia lewych kończyn i objawów móżdżkowych (bezpośrednio przed postawieniem rozpoznania). Po zastosowanej terapii glikokortykosteroidowej u pacjenta utrzymuje się niewielkiego stopnia ataksja czterokończynowa, bardziej nasilona po stronie prawej. W ostatnim badaniu MR mózgowia zobrazowano kilkanaście ognisk demielinizacyjnych - nadnamiotowo, a także w móżdżku, pniu mózgu i w możliwym do oceny górnym odcinku rdzenia szyjnego. Wywiad chorobowy pacjenta obejmuje ponadto nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca (w trakcie diagnostyki w kierunku zespołu chorego węzła zatokowego), stan po usunięciu pęcherzyka żółciowego z powodu kamicy. U opisywanego pacjenta:

1. 1wskazane jest jak najszybsze rozpoczęcie terapii modyfikującej przebieg choroby;
2. 2ze względu na obciążenie kardiologiczne u pacjenta należy rozpocząć terapię od leku o umiarkowanej skuteczności;
3. 3brak jest danych klinicznych uzasadniających wprowadzenie terapii o wysokiej skuteczności jako leku pierwszego rzutu;
4. 4w przypadku niepowodzenia terapii lekiem o umiarkowanej skuteczności optymalnym rozwiązaniem jest eskalacja do terapii modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu;
5. 5ze względu na wiek, przewidywany bilans korzyści terapeutycznych i ryzyka ciężkich działań niepożądanych przy zastosowaniu leków z grupy anty-CD20 jest zdecydowanie niekorzystny.