PES · Onkologia kliniczna · wiosna 2026 · pytanie 24

24 / 120

Cechą genetyczną wskazującą skuteczność immunoterapii u chorych z wysoką niestabilnością mikrosatelitarną w zaawansowanym raku jelita grubego jest:

Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania

Klucz CEMC

Poprawnych w CEM100%

Wyjaśnienia są w pełnym dostępie

Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.

Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.

Co daje pełny dostęp

Dlaczego C

wg wytycznych

dMMR → MSI-H → wysokie TMB i neoantygeny → odpowiedź na anty-PD-1; to jedyna podgrupa mCRC, w której immunoterapia jest standardem I linii.

Pełne wyjaśnienie ›

Wysoka niestabilność mikrosatelitarna (MSI-H) jest skutkiem utraty funkcji białek systemu naprawy błędnie sparowanych zasad (dMMR: MLH1, MSH2, MSH6, PMS2) — germinalnej w zespole Lyncha albo sporadycznej (hipermetylacja promotora MLH1). Brak naprawy błędów replikacji prowadzi do nagromadzenia tysięcy mutacji (wysokie TMB), zwłaszcza insercji i delecji z przesunięciem ramki odczytu, które generują liczne neoantygeny. Guz jest silnie immunogenny: obfity naciek limfocytów T CD8+ i kompensacyjna ekspresja PD-1/PD-L1, którą odwraca blokada punktów kontrolnych. Stąd skuteczność pembrolizumabu w I linii (KEYNOTE-177: mediana PFS 16,5 vs 8,2 mies., HR 0,59) oraz niwolumabu ± ipilimumabu (CheckMate 142, CheckMate 8HW) w MSI-H/dMMR mCRC, podczas gdy u chorych MSS (ok. 95% mCRC) immunoterapia jest nieskuteczna.

Dlaczego nie

ALimfocyty T regulatorowe hamują odpowiedź przeciwnowotworową; ich wzmożona aktywność jest cechą immunosupresyjnego mikrośrodowiska i koreluje z gorszą, nie lepszą, odpowiedzią na inhibitory punktów kontrolnych.

BJest odwrotnie — guzy dMMR mają bardzo wysokie TMB (często kilkadziesiąt mut/Mb), a wysokie TMB jest samodzielnym predyktorem odpowiedzi na anty-PD-1 (rejestracja FDA pembrolizumabu dla TMB-H ≥ 10 mut/Mb, KEYNOTE-158).

DHRD (m.in. mutacje BRCA1/2) to deficyt naprawy dwuniciowych pęknięć DNA — biomarker wrażliwości na inhibitory PARP i platynę w raku jajnika, piersi, stercza i trzustki; nie ma związku z MSI ani z odpowiedzią na immunoterapię w raku jelita grubego.

EMutacje KRAS/NRAS/BRAF są predyktorami oporności na przeciwciała anty-EGFR (cetuksymab, panitumumab), a nie markerami skuteczności immunoterapii; w KEYNOTE-177 korzyść z pembrolizumabu utrzymywała się także u chorych z mutacją BRAF V600E.

Źródła · wytyczne do 2025

André T i wsp. Pembrolizumab in microsatellite-instability-high advanced colorectal cancer (KEYNOTE-177), 2020, N Engl J Med 2020;383:2207–2218 · Le DT i wsp. PD-1 blockade in tumors with mismatch-repair deficiency, 2015, N Engl J Med 2015;372:2509–2520 — mechanizm (neoantygeny, TMB) · Cervantes A i wsp. Metastatic colorectal cancer: ESMO Clinical Practice Guideline, 2023, Ann Oncol 2023;34:10–32; sekcja: biomarkers (MSI/dMMR) i first-line immunotherapy · Andre T i wsp. Nivolumab plus ipilimumab versus nivolumab in MSI-H mCRC (CheckMate 8HW), 2025, Lancet 2025;405:383–395 · Onkologia kliniczna, t. 2 (red. M. Krzakowski i wsp.), Via Medica, 2023, rozdział: rak jelita grubego — biologia molekularna i leczenie systemowe choroby uogólnionej

Draft: claude-fable-5 2026-08-21

Następne pytanie