Do poradni zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży zgłosiła się 16-letnia pacjentka z rozpoznaną chorobą afektywną dwubiegunową. W ostatnich miesiącach zgłasza utrzymujące się trudności w koncentracji uwagi, łatwe rozpraszanie się oraz problemy z pamięcią roboczą, które istotnie wpływają na jej funkcjonowanie szkolne. Pacjentka pozostaje w psychoterapii od około roku, a prowadząca psychoterapeutka wysunęła podejrzenie współwystępowania ADHD. W badaniu psychologicznym (Conners-3) uzyskano wyniki wskazujące na obecność objawów charakterystycznych dla ADHD. Pacjentka przyjmuje lamotryginę w dawce 200 mg/dobę oraz kwetiapinę w dawce 100 mg/dobę. Nadal występują zaburzenia snu oraz wahania nastroju, choć bez pełnoobjawowego epizodu maniakalnego. Które postępowanie terapeutyczne jest najbardziej właściwe na obecnym etapie leczenia?
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego C
wg wytycznychPrzy niestabilnym nastroju w ChAD najpierw stabilizacja, dopiero potem ponowna ocena i ewentualne leczenie ADHD.
Pełne wyjaśnienie ›
U pacjentki z choroba afektywną dwubiegunową, która nie jest w pełni stabilna nastrojowo (wahania nastroju, zaburzenia snu), odroczenie leczenia stymulantem i dalsza stabilizacja nastroju z ponowną oceną ADHD po jej uzyskaniu jest postępowaniem bezpieczniejszym - stymulanty mogą destabilizować przebieg choroby afektywnej dwubiegunowej.
Dlaczego nieAACAP Practice Parameter - zaburzenia afektywne dwubiegunowe u dzieci i młodzieży, 2007, leczenie współistniejącego ADHD i ChAD
Draft: claude-sonnet 2026-10-06