Które stwierdzenia dotyczące zespołu Zollinger-Ellisona (ZES) są prawdziwe?
- w postępowaniu diagnostycznym ZES należy uwzględnić badanie endoskopowe z dokładnym obejrzeniem dwunastnicy;
- ZES może być składową zespołu MEN1;
- w ZES należy prowadzić również diagnostykę przysadki i przytarczyc;
- leczenie gastrinoma jest leczeniem farmakologicznym, leczenie chirurgiczne nie ma uzasadnienia;
- w terapii farmakologicznej ZES stosuje się m.in. blokery receptora H2 oraz analogi somatostatyny;
- w ZES bez przerzutów odległych 20-letnie przeżycie osiąga 95% chorych.
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego D
wg wytycznychGastrinoma w zespole Zollingera-Ellisona da się operacyjnie usunąć — leczenie farmakologiczne nie jest jedyną drogą, a rokowanie bez przerzutów jest naprawdę dobre.
Pełne wyjaśnienie ›
Prawdziwe są stwierdzenia 1,2,3,5,6: diagnostyka ZES wymaga dokładnej endoskopii dwunastnicy, ZES może być składową zespołu MEN1 (co uzasadnia diagnostykę przysadki i przytarczyc), w farmakoterapii stosuje się blokery H2 i analogi somatostatyny, a przy braku przerzutów odległych rokowanie jest bardzo dobre (20-letnie przeżycie u ok. 95% chorych) — nieprawdziwe jest jedynie stwierdzenie 4, ponieważ leczenie chirurgiczne gastrinoma ma uzasadnienie i jest podstawową metodą dającą szansę na wyleczenie w chorobie resekcyjnej.
Dlaczego nieNCCN Clinical Practice Guidelines in Oncology: Neuroendocrine and Adrenal Tumors, 2023, diagnostyka i leczenie zespołu Zollingera-Ellisona
Draft: claude-sonnet 2026-09-30