U pacjenta l. 65 z wielohormonalną pooperacyjną niedoczynnością przysadki włączono leczenie substytucyjne ciężkiego niedoboru hormonu wzrostu (GH) z zastosowaniem rhGH w ramach programu lekowego. Chory jest otyły, BMI 34 kg/m2, leczy się z powodu nadciśnienia tętniczego i cukrzycy, przyjmuje walsartan i indapamid oraz metforminę. Wskaż odpowiedź zawierającą wszystkie prawidłowe zasady postępowania u tego chorego spośród wymienionych poniżej:
- z powodu wieku i otyłości dawkę należy zwiększać wolniej niż standardowo;
- z powodu otyłości dawkę należy zwiększać szybciej niż standardowo;
- dawkę należy dostosować tak by stężenie IGF-1 było jedynie nieznacznie powyżej dolnej granicy normy dla wieku;
- dawkę należy dostosować tak by stężenie IGF-1 było pomiędzy wartościami stanowiącymi medianę i górną granicę normy dla wieku;
- w przypadku braku poprawy jakości życia leczenie należy przerwać po 6 m-cach.
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego A
wg wytycznychU starszego, otyłego pacjenta z chorobami współistniejącymi dawkę hormonu wzrostu zwiększa się powoli - pośpiech tu kosztuje bezpieczeństwo.
Pełne wyjaśnienie ›
U starszego, otyłego pacjenta z niedoborem GH dawkę rhGH należy zwiększać wolniej niż standardowo ze względu na większe ryzyko działań niepożądanych (retencja płynów, pogorszenie insulinooporności), a docelowe IGF-1 powinno mieścić się między medianą a górną granicą normy dla wieku - zestawienie 1, 4.
Dlaczego nieEndocrine Society Clinical Practice Guideline: Growth Hormone Deficiency in Adults, 2019, Endocrine Society
Draft: claude-sonnet 2026-10-01