PES · Endokrynologia · Podwzgórze i przysadka

Akromegalia i nadmiar hormonu wzrostu

68 pytań CEM z testu PES z endokrynologii o zagadnieniu „Akromegalia i nadmiar hormonu wzrostu”, ze wszystkich sesji w bazie, z oficjalnym kluczem i odsetkiem poprawnych odpowiedzi. Przypisanie Tematu pochodzi z programu specjalizacji CMKP.

11
wiosna 2026Do czynników upośledzających wydzielanie hormonu wzrostu (GH) w testach stymulacyjnych należy:
84
wiosna 2026Wskaż kryteria kontroli biochemicznej akromegalii w trakcie farmakoterapii analogami somatostatyny: 1) GH w surowicy <46 pmol/L (<1,0 μg/L); 2) stężenie GH <46 pmol/L (1,0 µg/L) w OGTT; 3) stężenie IGF-1 w normie dla płci i wieku; 4) stężenie IGF-1 <1,3 × powyżej górnej granicy normy dla płci i wieku; 5) przygodne stężenie GH <46 pmol/L (1,0 µg/L). Prawidłowa odpowiedź to:
6
jesień 2025Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące zależności obserwowanych u pacjentów z niedoczynnością przysadki leczonych rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu (rhGH):
7
jesień 2025Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące efektu działania pasyreotydu LAR u pacjentów z chorobami przysadki: 1) podczas terapii pasyreotydem LAR u pacjentów z chorobą Cushinga można spodziewać się przejściowego pogorszenia kontroli nadciśnienia tętniczego z powodu akumulacji prekursorów steroidogenezy nadnerczowej o działaniu mineralokortykosteroidowym; 2) objawowa kamica żółciowa stanowi przeciwwskazanie do terapii pasyreotydem LAR; 3) pacjenci z akromegalią są bardziej narażeni na rozwój zaburzeń gospodarki węglowodanowej podczas terapii pasyreotydem LAR w porównaniu z pacjentami z chorobą Cushinga; 4) zaburzenia gospodarki węglowodanowej podczas terapii pasyreotydem LAR wynikają z hamującego wpływu leku na sekrecję insuliny oraz hormonów inkretynowych; 5) dawka maksymalna pasyreotydu LAR u pacjentów z chorobą Cushinga zgodnie z założeniami programu lekowego B.118 wynosi 40 mg co 28 dni. Prawidłowa odpowiedź to:
8
jesień 2025Które badania laboratoryjne są podstawą do rozpoznania akromegalii?
15
jesień 2025W przypadku kwalifikacji do terapii hormonem wzrostu w Programach Lekowych kryterium niedoboru wzrostu poniżej 3 centyla obowiązuje: 1) u dziewcząt z zespołem Turnera; 2) u dzieci z idiopatycznym niedoborem wzrostu (ISS); 3) u osób dorosłych z somatotropinową niedoczynnością przysadki; 4) u chorych z zespołem Pradera-Williego. Prawidłowa odpowiedź to:
35
jesień 202529-letnia pacjentka została przyjęta na oddział endokrynologii celem kwalifikacji do Ogólnopolskiego Programu Leczenia Ciężkiego Niedoboru Hormonu Wzrostu u Osób Dorosłych oraz u Młodzieży po Zakończeniu Terapii Promującej Wzrastanie. Pacjentka została 3 lata temu poddana usunięciu nieczynnego hormonalnie makrogruczolaka przysadki z uciskiem na skrzyżowanie nerwów wzrokowych. Podczas hospitalizacji na oddziale stwierdzono, że wielkość resztkowej masy guza jest stabilna. Pacjentka przyjmuje substytucję lewotyroksyną i hydrokortyzonem. Stwierdzono IGF-1 w dolnej granicy normy dla wieku i płci. Jakie badania powinny być zaplanowane w celu potwierdzenia niedoboru GH, aby móc zakwalifikować pacjentkę do programu?
85
jesień 2025Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące akromegalii w przebiegu guza somatotropowego przysadki:
112
jesień 2025Objawy kliniczne i zaburzenia metaboliczne w przypadku ciężkiego niedoboru hormonu wzrostu u osób dorosłych to:
117
jesień 2025Objawy przedmiotowe niedoboru hormonu wzrostu:
9
wiosna 2025Które z czynników fizjologicznie hamują wydzielanie hormonu wzrostu? 1) IGF1; 2) wolne kwasy tłuszczowe; 3) hipoglikemia; 4) glikokortykosteroidy; 5) wysiłek fizyczny. Prawidłowa odpowiedź to:
51
wiosna 2025Test generacji somatomedyn polega na kilkudniowym podawaniu pacjentowi preparatu:
72
wiosna 2025Objawami niedoboru hormonu wzrostu u osób dorosłych nie są:
98
wiosna 2025U 49-letniego pacjenta z przetrwałą akromegalią po niecałkowitej resekcji guza przysadki włączono leczenie lanreotydem. Nie stwierdzono adekwatnej odpowiedzi na leczenie (stężenie IGF-1 nie uległo normalizacji pomimo stosowania dawki 120 mg/miesiąc przez 6 miesięcy). Wówczas lek odstawiono i włączono leczenie pegwisomantem w ramach programu lekowego. W badaniach kontrolnych wykonanych po 3 miesiącach leczenia stwierdzono stężenie GH 8,7 µg/l, GF-1 205 ng/ml (97-214). W badaniu MR obraz pozostałości guza przysadki nie uległ zmianie w porównaniu z badaniem sprzed leczenia pegwisomantem. U tego chorego należy:
28
jesień 202443-letni pacjent po nieskutecznej operacji guza przysadki wydzielającego hormon wzrostu (GH) jest leczony preparatem oktreotydu LAR w dawce 30 mg co 4 tygodnie przez ostatnie 6 miesięcy. Skarży się na dokuczliwe bóle głowy. W badaniu MR widoczna hiperintensywna w obrazowaniu T2 masa guza z cechami zajęcia struktur sąsiednich w stopniu odpowiadającym Knosp 3A. Masa przylega do skrzyżowania nerwów wzrokowych, ale go nie modeluje. W badaniu histopatologicznym stwierdzono ekspresję SSTR2 -, SSTR3 +, SSTR5 ++. Pacjent nie wyraża zgody na reoperację. W badaniach dodatkowych: IGF-1 421 ng/ml (n 35-201), GH 8,2 ng/ml , ALT 32 IU/l, AspAT 18 IU/l, bilirubina całkowita 0,8 mg/dl, HbA1c 5,4% Wskaż najbardziej optymalne postępowanie u tego pacjenta:
53
jesień 2024Przy kwalifikacji do terapii hormonem wzrostu w ramach programów lekowych dla chorych z somatotropinową niedoczynnością przysadki nie jest wymagane spełnienie kryterium niedoboru wzrostu poniżej 3 centyla w przypadku: 1) osób dorosłych z ciężkim niedoborem hormonu wzrostu (GH); 2) niemowląt z nawracającymi stanami hipoglikemii; 3) dzieci z potwierdzonymi mutacjami związanymi z niedoborem GH; 4) dzieci z niedoborem GH po terapii chorób rozrostowych. Prawidłowa odpowiedź to:
101
jesień 2024Od 2020 roku niewyrównani pacjenci z akromegalią mają możliwość leczenia w ramach programu lekowego (B.99) pasyreotydem lub pegwisomantem. Który z pacjentów po nieskutecznej operacji oraz farmakoterapii może zostać zakwalifikowany do programu lekowego? 1) leczony 6 miesięcy lanreotydem 120 mg co 28 dni; 2) leczony 12 miesięcy oktreotydem 40 mg co 28 dni; 3) leczony od 3 miesięcy lanreotydem 120 mg co 6 tygodni po 3 miesięcznej nieskutecznej terapii oktreotydem 40 mg co 4 tygodnie; 4) leczony 6 miesięcy oktreotydem 30 mg co 28 dni; 5) leczony od 3 miesięcy oktreotydem 30 mg co 4 tygodnie po 9 miesięcznej nieskutecznej terapii lanreotydem w dawce 120 mg co 4 tygodnie. Prawidłowa odpowiedź to:
41
wiosna 2024Która z sytuacji klinicznych stanowi przeciwwskazanie do zastosowania leczenia pasyreotydem, a jednocześnie nie stanowi przeciwwskazania do leczenia pegwisomantem w ramach programu lekowego B.99 leczenia akromegalii aktualnie w Polsce?
42
wiosna 2024Wskaż prawdziwe stwierdzenia opisujące mechanizm działania pegwisomantu: 1) zmniejsza wydzielanie hormonu wzrostu w warunkach in vitro silniej niż somatostatyna czy oktreotyd; 2) poprzez oddziaływanie na receptory SSTR 2 i 5 powoduje zahamowanie wzrostu i zmniejszenie masy guza przysadki; 3) wykazuje działanie antagonistyczne i silne powinowactwo oraz selektywność w odniesieniu do receptora dla hormonu wzrostu; 4) pobudza apoptozę i zmniejsza proliferację komórek somatotropowych przysadki; 5) blokuje transdukcję sygnału do transkrypcji IGF-1. Prawidłowa odpowiedź to:
43
wiosna 202446-letni chory z aktywną akromegalią. Stan po zabiegu resekcji guza przysadki, zdyskwalifikowany z dalszych działań neurochirurgicznych, leczony przez ostatnie 7 miesięcy lanreotydem w dawce 120 mg co 4 tygodnie. W MR resztkowa masa guza o maksymalnym wymiarze 11 mm, guz hiperintensywny w obrazach T2-zależnych, z cechami inwazji guza do komory III. W badaniu histopatologicznym guz z komórek somatotropowych, wysoka ekspresja SSTR5, Ki-67 5%. Z chorób współistniejących - cukrzyca typu 2 dobrze kontrolowana (HbA1c 6,2%). Pacjent dyspozycyjny, niechętnie nastawiony do samoiniekcji. Która metoda farmakoterapii byłaby najbardziej odpowiednia dla opisanego powyżej pacjenta, biorąc pod uwagę jego całościowy profil?
44
wiosna 202458-letni chory z aktywną akromegalią. Stan po zabiegu resekcji guza przysadki, zdyskwalifikowany z dalszych działań neurochirurgicznych, leczony przez ostatnie 7 miesięcy oktreotydem w dawce 40 mg co 4 tygodnie. W MR niewielka resztkowa masa guza (bez cech ucisku na skrzyżowanie nerwów wzrokowych, powodującego istotne zaburzenia pola widzenia), stan po radioterapii. W badaniu histopatologicznym guz z komórek somatotropowych Ki-67 1%, cukrzyca typu 2 niewyrównana metabolicznie - HbA1c 9,2%, niewydolność serca NYHA II, nadciśnienie tętnicze. Pacjent zaangażowany, samodzielny, niechętny częstym wizytom w ośrodku, otwarty na możliwość samoiniekcji. Która metoda farmakoterapii byłaby najbardziej odpowiednia dla opisanego powyżej pacjenta, biorąc pod uwagę jego całościowy profil?
98
wiosna 2024Do stymulatorów wydzielania hormonu wzrostu u dzieci należy:
60
jesień 2023Wskaż prawidłową kolejność zastosowania metod leczenia akromegalii u pacjenta z guzem przysadki bez przeciwwskazań do interwencji chirurgicznej, zgodnie z najnowszymi polskimi wytycznymi:
87
jesień 2023Wskazaniem do kontynuacji terapii hormonem wzrostu po zakończeniu wzrastania bez konieczności dodatkowej oceny wydzielania hormonu wzrostu jest ustalone w dzieciństwie rozpoznanie: 1) izolowanej somatotropinowej niedoczynności przysadki; 2) wielohormonalnej niedoczynności przysadki o potwierdzonej przyczynie genetycznej; 3) zespołu Pradera-Williego; 4) zespołu Turnera. Prawidłowa odpowiedź to:
108
jesień 2023U 48-letniego pacjenta z akromegalią przetrwałą po niecałkowitej resekcji guza przysadki włączono leczenie lanreotydem. Z uwagi na brak zadowalającej odpowiedzi na leczenie maksymalną dawką (IGF-1 po 6 miesiącach leczenia 650 ng/ml, norma do 208 ng/ml, GH 10,2 µg/l) wdrożono monoterapię pegwisomantem. W badaniach wykonanych po 3 miesiącach leczenia dawką 10 mg/dobę stwierdzono GH 11,5 ug/l, IGF-1 295 ng/ml. Wskaż właściwe postępowanie:
24
wiosna 2023Pierwszym objawem ciężkiego wrodzonego niedoboru hormonu wzrostu jest zazwyczaj:
25
wiosna 2023Kryteria kwalifikacji dziecka z zespołem Pradera-Willliego do terapii hormonem wzrostu obejmują: 1) wysokość ciała poniżej 3 centyla dla wieku i płci; 2) wartość wskaźnika masy ciała (BMI) poniżej 97 centyla dla wieku i płci; 3) obniżony wyrzut hormonu wzrostu (poniżej 10 ng/ml) w dwóch, niezależnych testach stymulacji sekrecji tego hormonu. Prawidłowa odpowiedź to:
26
wiosna 2023Działaniem niepożądanym podczas terapii rekombinowanym insulinopodobnym czynnikiem wzrostowym-1 (IGF-1), które nie występuje u dzieci leczonych hormonem wzrostu, jest:
28
wiosna 2023W przypadku niedoboru hormonu wzrostu u dorosłych obserwujemy następujące zmiany w badaniach dodatkowych, za wyjątkiem:
43
wiosna 2023U pacjenta z akromegalią, po leczeniu neurochirurgicznym i 6-miesięcznym stosowaniu analogów somatostystyny pierwszej generacji, u którego nie uzyskano kontroli choroby, w dalszym kroku należy:
68
wiosna 2023Ludzki rekombinowany hormon wzrostu (rhGH) jest zalecany do leczenia niedoboru GH u dzieci i u dorosłych, przy czym prawdziwe są następujące stwierdzenia: 1) dawki rhGH u dzieci są wyższe niż u dorosłych (w przeliczeniu na kg masy ciała); 2) dawki rhGH u dorosłych są wyższe niż u dzieci (w przeliczeniu na kg masy ciała); 3) dawki rhGH są takie same u dorosłych i u dzieci (w przeliczeniu na kg masy ciała); 4) do monitorowania właściwego dawkowania leku u dorosłych służy oznaczenie porannego poziomu GH w surowicy krwi, a u dzieci poziomu IGF-1 w surowicy krwi; 5) do monitorowania właściwego dawkowania leku u dorosłych i u dzieci służy oznaczenie poziomu IGF-1 w surowicy krwi. Prawidłowa odpowiedź to:
72
wiosna 2023W Polsce leczenie hormonem wzrostu jest refundowane w ramach programów lekowych Ministerstwa Zdrowia u dzieci z następującymi schorzeniami: 1) zespołem Pradera-Williego; 2) zespołem Noonan; 3) zespołem Silvera-Russella; 4) mutacjami genu SHOX; 5) achondroplazją. Prawidłowa odpowiedź to:
87
wiosna 2023Wskazaniem do zakończenia leczenia preparatem hormonu wzrostu dzieci z zespołem Pradera-Williego jest: proszę wskazać fałszywą odpowiedź:
91
wiosna 2023U pacjenta l. 65 z wielohormonalną pooperacyjną niedoczynnością przysadki włączono leczenie substytucyjne ciężkiego niedoboru hormonu wzrostu (GH) z zastosowaniem rhGH w ramach programu lekowego. Chory jest otyły, BMI 34 kg/m2, leczy się z powodu nadciśnienia tętniczego i cukrzycy, przyjmuje walsartan i indapamid oraz metforminę. Wskaż odpowiedź zawierającą wszystkie prawidłowe zasady postępowania u tego chorego spośród wymienionych poniżej: 1) z powodu wieku i otyłości dawkę należy zwiększać wolniej niż standardowo; 2) z powodu otyłości dawkę należy zwiększać szybciej niż standardowo; 3) dawkę należy dostosować tak by stężenie IGF-1 było jedynie nieznacznie powyżej dolnej granicy normy dla wieku; 4) dawkę należy dostosować tak by stężenie IGF-1 było pomiędzy wartościami stanowiącymi medianę i górną granicę normy dla wieku; 5) w przypadku braku poprawy jakości życia leczenie należy przerwać po 6 m-cach. Prawidłowa odpowiedź to:
12
jesień 2017Niedobór hormonu wzrostu u osoby dorosłej z chorobą przysadki można rozpoznać na podstawie: 1) stężenia IGF-1; 2) testu z klonidyną; 3) testu z insuliną; 4) testu z glukagonem; 5) nie zaleca się wykonywania testów stymulacyjnych u pacjentów z objawami niedoboru GH i udokumentowaną niedoczynnością przysadki w zakresie wydzielania ACTH, TSH i gonadotropin. Prawidłowa odpowiedź to:
40
jesień 2017Wskaż czynniki fizjologiczne pobudzające wydzielanie hormonu wzrostu (GH): 1) stres; 2) wysiłek fizyczny; 3) hiperglikemia; 4) poposiłkowa hiperaminoacydemia; 5) wzrost stężenia wolnych kwasów tłuszczowych. Prawidłowa odpowiedź to:
76
jesień 2017Jednym z najbardziej istotnych elementów postępowania u chorego z akromegalią jest ocena pod kątem powikłań narządowych choroby. Zgodnie z obowiązującymi polskimi zaleceniami, badanie echokardiograficzne u pacjenta z rozpoznaną akromegalią powinno być wykonywane:
93
jesień 2017Wskaż fałszywe stwierdzenie dotyczące akromegalii:
56
jesień 2016Zgodnie z opisem Programu Lekowego, u dzieci z zespołem Prader-Willi (PWS) terapię preparatem hormonu wzrostu należy: 1) rozpocząć najwcześniej po ukończeniu przez dziecko 4. roku życia; 2) rozpocząć przed ukończeniem 18. roku życia, optymalnie między 2. a 4. rokiem życia; 3) zakończyć po osiągnięciu wieku kostnego 14 lat przez dziewczynkę a 16 lat przez chłopca; 4) zakończyć po osiągnięciu wieku kostnego 16 lat przez dziewczynkę a 18 lat przez chłopca; 5) kontynuować po ukończeniu 18. roku życia (o ile nie są spełnione inne kryteria wyłączenia). Prawidłowa odpowiedź to:
93
jesień 2016Nadmiar hormonu wzrostu występuje w przebiegu: 1) MEN-1; 2) zespołu McCune’a-Albrighta; 3) zespołu Carneya; 4) FIPA; 5) zespołu Albrighta. Prawidłowa odpowiedź to:
7
wiosna 2016Refundowanymi wskazaniami do leczenia preparatami hormonu wzrostu w Polsce są aktualnie: 1) niedobór wzrostu w przebiegu somatotropinowej niedoczynności przysadki u dzieci; 2) somatotropinowa niedoczynność przysadki u dorosłych; 3) niedobór wzrostu w przebiegu zespołu Turnera u dzieci; 4) niedobór wzrostu w przebiegu wewnątrzmacicznego zahamowania wzrastania; 5) achondroplazja. Prawidłowa odpowiedź to:
31
wiosna 2016U pacjenta l. 58 z akromegalią utrzymującą się po niecałkowitej resekcji guza przysadki włączono leczenie oktreotydem. Z uwagi na brak odpowiedzi na leczenie (stężenie GH i IGF-I praktycznie nie uległo zmianie pomimo stosowania dawki 30 mg/miesiąc przez 3 miesiące) lek odstawiono i wdrożono monoterapię pegwisomantem. W badaniach kontrolnych wykonanych po 6 miesiącach leczenia stwierdzono stężenie GH 9,5 ug/l (norma < 1,0); IGF-I - 250 ng/ml (117 - 329), w badaniu MR obraz pozostałości guza przysadki nie uległ zmianie w porównaniu z badaniem sprzed leczenia pegwisomantem. U tego chorego należy:
78
wiosna 2016Warunki konieczne do uznania leczenia farmakologicznego akromegalii (po nieradykalnym leczeniu chirurgicznym) za skuteczne, to: 1) stwierdzenie hamowanie wydzielania hormonu wzrostu (GH) <1,0 μg/l w doustnym teście tolerancji glukozy (OGTT); 2) stwierdzenie hamowanie wydzielania hormonu wzrostu (GH) <0,4 μg/l w doustnym teście tolerancji glukozy (OGTT); 3) stężenie IGF-1 w zakresie normy dla płci i wieku; 4) stężenie IGF-1 nie wyższe niż 125% górnej granicy normy dla płci i wieku; 5) stężenie GH < 2,5 μg/l; 6) stężenie GH < 1,0 μg/l; 7) stężenie GH < 0,4 μg/l. Prawidłowa odpowiedź to:
85
wiosna 2016W którym z podanych schorzeń uwarunkowanych genetycznie nie wystąpi gigantyzm spowodowany nadmiernym wydzielaniem hormonu wzrostu?
111
wiosna 201633-letni mężczyzna przywieziony ze szpitala rejonowego na oddział neurochirurgiczny z powodu urazu mózgu. W wywiadzie nadciśnienie tętnicze. 2 tygodnie później znaleziony na ulicy, wychłodzony, niskie RR, stan padaczkowy. Przewieziony do szpitala klinicznego. Badania lab: pNa+ 125 mmol/L, pK+ 3,4 mmol/L, mocznik 2,1 mmol/L, UNa+ 67 mmol/L, glikemia 0,9 mmol/l, Osm plazmy 259 mOsm/kg, Osm moczu 428 mOsm/kg. Dalsze wyniki: kortyzol w surowicy krwi 110 nmol/l, stężenie ACTH < 10 ng/ml, GH < 0,5 ng/ml, IGF-1 < 65 ng/ml. Prawidłową diagnozą jest:
119
wiosna 2016Jakie czynniki fizjologiczne, farmakologiczne oraz stany chorobowe mogą zwiększać sekrecję hormonu wzrostu?
17
jesień 2015Wskaż zespoły chorobowe uwarunkowane genetycznie, w których może rodzinnie występować akromegalia: 1) zespół MEN1; 2) zespół Sotosa; 3) zespół Carney’a; 4) zespół Beckwitha-Wiedemanna; 5) zespół McCune’a-Albrighta. Prawidłowa odpowiedź to:
36
jesień 2015Hormon wzrostu (GH) pośrednio związany jest z regulacją zarówno męskiej jak i żeńskiej niepłodności. Wskaż twierdzenie nieprawdziwe na temat GH: 1) GH produkowany jest nie tylko przez przysadkę, ale również w niewielkiej ilości w jajnikach; 2) w jajniku GH łączy się ze swoistym receptorem w komórkach tekalnych, ziarnistych i komórkach ciałka żółtego, promując proces steroidogenezy i gametogenezy; 3) GH wraz z hormonem go uwalniającym GHRH oraz insulinopodobnym czynnikiem wzrostu IGF-1 i IGF-2 zwiększa wrażliwość jajników na stymulację gonadotropinami i wpływają pośrednio na wzrost pęcherzyków w jajniku; 4) wpływ GH na proces steroidogenezy odbywa się przy pomocy insulinopodobnych czynników wzrostu (IGF-1 i IGF-2) i wiąże się bezpośrednio ze wzrostem pęcherzyków jajnikowych oraz dojrzewaniem oocytów; 5) GH w połączeniu z gonadotropinami hamuje proces apoptozy przebiegający w pęcherzykach jajnikowych. Prawidłowa odpowiedź to:
45
jesień 2015Porównanie wyników sześciu badań dotyczących 19.153 pacjentów z niedoczynnością przysadki wskazuje na to, że substytucyjne stosowanie GH u osób dorosłych: 1) nie ma wpływu na wskaźniki śmiertelności u takich osób; 2) ma wpływ na wskaźniki śmiertelności u takich osób; 3) zmniejsza śmiertelność bardziej wśród kobiet; 4) zmniejsza śmiertelność bardziej wśród mężczyzn; 5) zmniejsza śmiertelność u obu płci. Prawidłowa odpowiedź to:
46
jesień 2015Jednym z kryteriów wyleczenia akromegalii jest prawidłowe, dla płci i wieku, stężenie IGF-I w surowicy. Na wiarygodną ocenę skuteczności leczenia operacyjnego pozwala stężenie IGF-I oceniane:
47
jesień 2015Wskaż zdania fałszywe dotyczące akromegalii: 1) w celu potwierdzenia akromegalii u każdego pacjenta, niezależnie od chorób współistniejących, trzeba oznaczyć stężenie GH w teście doustnego obciążenia glukozą (OGTT); 2) testem przesiewowym jest oznaczenie stężenia IGF-I w surowicy; 3) testem przesiewowym jest oznaczenie stężenia GH w surowicy i jeśli mieści się w zakresie normy dla płci i wieku to pozwala to na wykluczenie akromegalii; 4) przypadkowe stężenie GH < 1,0 ng/mL pozwala na wykluczenie aktywnej akromegalii. Prawidłowa odpowiedź to:
82
jesień 2015Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące akromegalii u kobiety w ciąży: 1) ciąża nie ma wpływu na oznaczenia GH; 2) wykazanie pulsacyjnego wydzielania GH może być przydatne w rozpoznaniu akromegalii; 3) oznaczenia IGF-1 i białek wiążących są nieadekwatne; 4) w większości przypadków postawienie rozpoznania akromegalii może być odroczone do zakończenia ciąży; 5) dopuszczalna jest obserwacja pod warunkiem okresowej kontroli GH i IGF-1; 6) nie należy podczas ciąży odstawiać dotychczas stosowanych leków kontrolujących akromegalię. Prawidłowa odpowiedź to:
112
jesień 2015Które z podanych niżej objawów dotyczących skóry możemy obserwować w akromegalii? 1) suchość; 2) łojotok, trądzik; 3) nadmierne owłosienie; 4) brodawki miękkie, znamiona; 5) łuszczenie się; 6) rogowacenie ciemne. Prawidłowa odpowiedź to:
113
jesień 2015Pacjenta z rozpoznaną akromegalią w przebiegu gruczolaka wydzielającego GH poddano leczeniu operacyjnemu. Nastąpiła poprawa w zakresie objawów klinicznych, wycofały się zaburzenia widzenia. Po 3 miesiącach po zabiegu oznaczono IGF1 i wykonano OGTT. Otrzymano wyniki: IGF1 w zakresie normy dla płci i wieku, GH 0,2 ng/ml. Kiedy zaplanujesz kontrolne MR przysadki u tego pacjenta?
21
wiosna 2015Przesiewowym badaniem laboratoryjnym zalecanym u chorych z klinicznym podejrzeniem akromegalii jest:
22
wiosna 2015Wskaż prawdziwe stwierdzenia dotyczące obrazowania okolicy podwzgórzowo-przysadkowej u chorych z akromegalią: 1) metodą z wyboru jest obrazowanie za pomocą magnetycznego rezonansu jądrowego (MRJ); 2) u chorych z przeciwwskazaniami do MRJ należy wykonać tomografię komputerową (TK); 3) prawidłowy wynik MRJ pozwala na wykluczenie akromegalii; 4) okresowa kontrola MRJ jest zalecanym postępowaniem u chorych pozostających w remisji po leczeniu operacyjnym; 5) okresowa kontrola MRJ jest wskazana u chorych leczonych antagonistą receptora hormonu wzrostu (pegvisomant), gdyż terapia ta wiąże się z ryzykiem progresji rozmiarów guza przysadki. Prawidłowa odpowiedź to:
76
wiosna 2015Wskaż stwierdzenie prawdziwe dotyczące postępowania w gruczolakach przysadki wydzielających hormon wzrostu (GH):
77
wiosna 2015Wskaż zdanie prawdziwe dotyczące postępowania u kobiety z makrogruczolakiem przysadki wydzielającym hormon wzrostu, która obecnie planuje ciążę, a akromegalia jest kontrolowana podawaniem oktreotydu LAR:
81
wiosna 2015W leczeniu akromegalii analogi somatostatyny (oktreotyd i lanreotyd) o przedłużonym działaniu dostępne w leczeniu ambulatoryjnym: 1) działają przez 2 i 5 receptor dla somatostatyny; 2) działają przez 1 i 3 receptor dla somatostatyny; 3) normalizują wydzielanie GH u 50-70% leczonych; 4) normalizują wydzielanie IGF-1 u 60-90% leczonych; 5) nie ma zasadniczych różnic między nimi pod względem skuteczności i tolerancji leczenia. Prawidłowa odpowiedź to:
95
wiosna 2015Hiperkortyzolemia i akromegalia mogą współwystępować jako składowe zespołów:
22
jesień 2014Wskaż objawy występujące u większości chorych z akromegalią: 1) powiększenie dystalnych części ciała; 2) ból głowy; 3) zaburzenia widzenia; 4) nadciśnienie tętnicze; 5) wzmożona potliwość; 6) ból stawów. Prawidłowa odpowiedź to:
48
jesień 2014Preparaty farmakologiczne działające agonistycznie dla receptorów somatostatynowych są wykorzystane w leczeniu czynnej akromegalii. Czy zastosowanie w leczeniu akromegalii pasyreotydu LAR 40 mg/28 dni okazało się skuteczniejsze w porównaniu z oktreotydem LAR 20 mg/28 dni?
56
jesień 2014Wskaż nieprawdziwe stwierdzenie dotyczące farmakoterapii u pacjentów z akromegalią po zabiegu operacyjnym lub niekwalifikowanych do leczenia chirurgicznego:
59
jesień 2013Cukrzyca w akromegalii jest spowodowana:
102
jesień 2013Zwiększone stężenie siarczanu-DHEA można stwierdzić w następującej chorobie przysadki:
33
wiosna 2013„Ciche” guzy typu somatotropinoma są GH-immunopozytywnymi gruczolakami przysadki, przebiegającymi: 1) z klinicznymi objawami akromegalii; 2) bez klinicznych objawów akromegalii; 3) bez podwyższonego stężenia GH we krwi obwodowej; 4) z podwyższonym stężeniem GH we krwi obwodowej; 5) ze znacznie podwyższonymi stężeniami IGF-I we krwi obwodowej; 6) z niekiedy umiarkowanym podwyższeniem IGF-I we krwi obwodowej. Prawidłowa odpowiedź to:
69
wiosna 2013Wskaż stwierdzenia prawdziwe w odniesieniu do objawów akromegalii: 1) powiększenie dystalnych części ciała występuje u ok. 80% chorych; 2) najczęstszym objawem jest ból głowy; 3) zaburzenia widzenia należą do rzadkich objawów (15-20%); 4) nadciśnienie tętnicze stwierdza się mniej niż u połowy pacjentów; 5) wzmożoną potliwość zgłasza większość chorych; 6) charakterystyczne jest zwiększenie siły mięśniowej. Prawidłowa odpowiedź to:
113
wiosna 2013Do działań biologicznych osi GH-IGF-1 należy: 1) zwiększenie aktywności 1 alfa-hydroksylazy; 2) zmniejszenie aktywności 1 alfa-hydroksylazy; 3) zwiększenie GFR; 4) zmniejszenie GFR; 5) zwiększenie stężenia fibrynogenu; 6) zmniejszenie stężenia fibrynogenu. Prawidłowa odpowiedź to: