U 50-letniego pacjenta po długotrwałej diagnostyce różnicowej wykluczono reaktywne i klonalne przyczyny długotrwałej hipereozynofilii, a w związku z cechami zajęcia skóry oraz przewodu pokarmowego rozpoznano idiopatyczny zespół hipereozynofilowy. W leczeniu zastosowano prednizon w dawce 1 mg/kg m.c. dziennie, nie uzyskując poprawy w zakresie eozynofilii we krwi obwodowej i poprawy narządowej. Jako leczenie kolejnej linii należy zastosować?
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego C
wg wytycznychIdiopatyczny zespół hipereozynofilowy oporny na steroidy: lek anty-IL-5, mepolizumab; imatynib jest dla postaci klonalnych.
Pełne wyjaśnienie ›
Klucz CEM wskazuje C: u chorego z idiopatycznym zespołem hipereozynofilowym, u którego po wykluczeniu przyczyn reaktywnych i klonalnych prednizon nie przyniósł poprawy, w kolejnej linii należy zastosować mepolizumab. Mepolizumab jest przeciwciałem przeciw interleukinie 5, czyli cytokinie kluczowej dla wytwarzania i przeżycia eozynofilów.
Dlaczego nieKlasyfikacja nowotworów układu krwiotwórczego WHO, 5. wydanie (2022): nowotwory mieloidalne, 2022, zespoły z eozynofilią w klasyfikacji nowotworów mieloidalnych
Draft: claude-sonnet-5-5 2026-10-16