PES · Psychiatria dzieci i młodzieży · jesień 2024 · pytanie 31

Na oddziale psychiatrycznym hospitalizowana z powodu myśli samobójczych jest 13-letnia dziewczynka z rozpoznaniem jadłowstrętu psychicznego. Dziewczynka wchodzi w program leczenia zaburzeń odżywiania się, zjada posiłki. Utrzymują się u niej myśli dotyczące pozbawienia się życia wtedy, gdy już wyjdzie ze szpitala, schudnie jeszcze kilkanaście kilogramów, a przedtem pofarbuje włosy i założy kilka kolczyków w uszach oraz nawiąże kontakt z jedyną rówieśniczką, którą zna z przeszłości ze szkoły podstawowej i która może ją zrozumie, ponieważ też była w szpitalu psychiatrycznym. Nie chce żyć od około roku, ponieważ nie wyobraża sobie dalszego znoszenia codziennych trudności. Pogorszyły się jej zdolności poznawcze, przez ostatnich kilka miesięcy nie była w stanie chodzić do szkoły. Mieszka w Polsce od 2 lat, przyjechała wraz z mamą z Ukrainy, gdy rozpoczęła się wojna. Bardzo dobrze mówi po polsku, w ciągu 2 lat nauczyła się mówić bez akcentu. Dziewczynka w 7. roku życia, w 1 klasie szkoły podstawowej miała przyjaciół, ale rodzina przeprowadziła się i od 2 klasy nie udało jej się nawiązać żadnych kontaktów. Ma znaczny lęk przed oceną i poczucie bycia gorszej od innych. Nie jest w stanie wypowiadać się w większej grupie. Mama opisuje, że córka długo nie sprawiała żadnych problemów, w wieku przedszkolnym była grzecznym dzieckiem, przez całe dnie potrafiła bawić się sama zabawkami oraz przeglądać książki związane z tematyką architektury. Podczas kontaktu indywidualnego pacjentka nie moduluje kontaktu wzrokowego, jej twarz jest amimiczna. Dziewczynka jest także wyraźnie spowolniała psychoruchowo. Mówi cichym głosem. Którego z rozpoznań, innego niż zaburzenia odżywiania się nie bierze się pod uwagę na podstawie powyższych informacji?