29-letnia kobieta zgłasza się do psychiatry z powodu nasilonego lęku, napięcia i bezsenności, które utrzymują się od około 4 miesięcy. Objawy pojawiły się po rozstaniu z partnerem, które pacjentka przeżyła jako „katastrofę życiową”. Od tego czasu ma trudności z koncentracją, jest drażliwa, okresowo płacze, odczuwa pustkę i silny lęk przed samotnością. Unika miejsc związanych z byłym partnerem. W wywiadzie od okresu późnej adolescencji: niestabilne relacje interpersonalne, naprzemienna idealizacja i dewaluacja partnerów, impulsywność, epizody samouszkodzeń w sytuacjach konfliktów, przewlekłe poczucie pustki. Zgłasza nawracające wspomnienia rozmowy rozstaniowej, jednak nie mają one charakteru żywych, sensorycznych retrospekcji. Nie występują koszmary o charakterze urazowym, brak objawów dysocjacyjnych. Nie stwierdza się nadmiernej czujności ani reakcji przestrachu. Która z poniższych interpretacji diagnostycznych jest najbardziej trafna?
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego D
wg wytycznychDługotrwały wzorzec cech osobowości poprzedzający kryzys wskazuje na dekompensację borderline, nie na nowe zaburzenie.
Pełne wyjaśnienie ›
Obraz długotrwałego wzorca niestabilnych relacji, impulsywności, samouszkodzeń i przewlekłego poczucia pustki, obecny od okresu późnej adolescencji, wskazuje na zaburzenie osobowości typu borderline, a aktualne nasilenie lęku i obniżenia nastroju po rozstaniu stanowi jego dekompensację w reakcji na stresor sytuacyjny.
Dlaczego nieDSM-5-TR — Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Text Revision, 2022, American Psychiatric Association
Draft: claude-sonnet 2026-09-17