U 48-letniego pacjenta z akromegalią przetrwałą po niecałkowitej resekcji guza przysadki włączono leczenie lanreotydem. Z uwagi na brak zadowalającej odpowiedzi na leczenie maksymalną dawką (IGF-1 po 6 miesiącach leczenia 650 ng/ml, norma do 208 ng/ml, GH 10,2 µg/l) wdrożono monoterapię pegwisomantem. W badaniach wykonanych po 3 miesiącach leczenia dawką 10 mg/dobę stwierdzono GH 11,5 ug/l, IGF-1 295 ng/ml. Wskaż właściwe postępowanie:
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego C
wg wytycznychNa pegwisomancie GH nic nie mówi o skuteczności leczenia - liczy się wyłącznie IGF-1, a przy jego podwyższeniu zwiększa się dawkę.
Pełne wyjaśnienie ›
Pegwisomant, jako antagonista receptora hormonu wzrostu, nie obniża stężenia GH, które pozostaje wysokie lub nawet rośnie, bo lek nie hamuje jego wydzielania, a skuteczność terapii monitoruje się wyłącznie stężeniem IGF-1 - skoro po 3 miesiącach leczenia dawką 10 mg/dobę IGF-1 nadal przekracza normę, właściwym postępowaniem jest zwiększenie dawki pegwisomantu, a nie zmiana strategii leczenia.
Dlaczego nieEndocrine Society Clinical Practice Guideline - Acromegaly, 2014, monitorowanie leczenia pegwisomantem
Draft: claude-sonnet 2026-10-01