58-letni chory z aktywną akromegalią. Stan po zabiegu resekcji guza przysadki, zdyskwalifikowany z dalszych działań neurochirurgicznych, leczony przez ostatnie 7 miesięcy oktreotydem w dawce 40 mg co 4 tygodnie. W MR niewielka resztkowa masa guza (bez cech ucisku na skrzyżowanie nerwów wzrokowych, powodującego istotne zaburzenia pola widzenia), stan po radioterapii. W badaniu histopatologicznym guz z komórek somatotropowych Ki-67 1%, cukrzyca typu 2 niewyrównana metabolicznie - HbA1c 9,2%, niewydolność serca NYHA II, nadciśnienie tętnicze. Pacjent zaangażowany, samodzielny, niechętny częstym wizytom w ośrodku, otwarty na możliwość samoiniekcji. Która metoda farmakoterapii byłaby najbardziej odpowiednia dla opisanego powyżej pacjenta, biorąc pod uwagę jego całościowy profil?
Pokaż Klucz CEM bez odpowiadania
Wyjaśnienie mówi, dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna, dlaczego każda z pozostałych nie jest, i podaje źródło z kanonu CEM z datą wytycznych — razem ze znacznikiem, kto je zweryfikował.
Treść pytania, wszystkie odpowiedzi, Klucz CEM, uwagi zgłoszone na stronie CEM i statystykę zdających masz bez opłat — teraz i po wygaśnięciu dostępu.
Co daje pełny dostępDlaczego C
wg wytycznychPrzy cukrzycy rozregulowanej do HbA1c 9,2% pasyreotyd dolałby oliwy do ognia - pegwisomant tego ryzyka nie niesie.
Pełne wyjaśnienie ›
U chorego z utrzymującą się aktywną chorobą mimo leczenia oktreotydem oraz źle kontrolowaną cukrzycą (HbA1c 9,2%) rozpoczęcie pasyreotydu, który istotnie nasila hiperglikemię, byłoby niekorzystne - najbardziej odpowiedni jest pegwisomant, który nie pogarsza kontroli glikemii, a pacjent jest otwarty na jego codzienną samoiniekcję i preferuje rzadsze wizyty w ośrodku.
Dlaczego nieProgram lekowy B.99 leczenia akromegalii, 2023, kryteria kwalifikacji do pegwisomantu
Draft: claude-sonnet 2026-10-01